μαλακίζω
μαλακίζω [ᾰᾰ] rendre mou, amollir, d’où au pass.
I être ou devenir faible, languissant, Arstt. H.A. 8, 26 ; Th. Char. 1, 2 ; Luc. Lex. 2, etc. ||
II au mor.
1 être mou, agir mollement, Dém. 120, 7 ; Luc. Herm. 24 ||
2 être amolli, énervé, Thc. 2, 42, etc. ; Xén. Cyr. 2, 3, 3, etc. ||
3 être amolli, se laisser amollir ou fléchir, Thc. 6, 29 ; πρός τι, Thc. 3, 40, en présence de qqe ch. ||
Moy. (ao. ἐμαλακισάμην) être faible, faiblir : πρὸς τὸν θάνατον, Xén. Ap. 33, devant la mort ||
➳ Act. non classique. Moy. seul. prés. et ao. ἐμαλακισάμην ; fut. et ao. pass. au sens moy. μαλακισθήσομαι, DC. 38, 18, et ao. ἐμαλακίσθην, Thc. 2, 42, etc. ; Plat. Soph. 267a ; Luc. Herm. 24.
μαλακίζω, weichlich, zierlich machen, im act. erst Sp.
Pass. verweichlicht, weichlich, schlaff werden, sein ; οὔτε πλούτῳ τις τὴν ἔτι ἀπόλαυσιν προτιμήσας ἐμαλακίσθη, Thuc. 2.42, vgl. 43 ; aber ὁ δῆμος μὴ μαλακίζηται θεραπεύων ist = das Volk wird erweicht, milder gestimmt, 6.29, τὸ δʼ ἄλλο πᾶν ἀφῶμεν μαλακισθέντες, Plat. Soph. 267a ; ταῦτα πάσχοντες μέλλομεν καὶ μαλακιζόμεθα Dem. 9.35 ; Sp., wie Luc. Hermot. 24 u. A.; auch med., οὐδὲ πρὸς τὸν θάνατον ἐμαλακίσατο Xen. ap. 33. – Auch = kränklich, unpäßlich sein, Arist. H.A. 8.26 u. Sp.; nach Phot. u. a. Gramm. von den Frauen gesagt, wie ἀσθενέω von den Männern, welcher Unterschied sich aber nicht bestätigt findet, vgl. Lobeck zu Phryn. 389.
Pass. verweichlicht, weichlich, schlaff werden, sein ; οὔτε πλούτῳ τις τὴν ἔτι ἀπόλαυσιν προτιμήσας ἐμαλακίσθη, Thuc. 2.42, vgl. 43 ; aber ὁ δῆμος μὴ μαλακίζηται θεραπεύων ist = das Volk wird erweicht, milder gestimmt, 6.29, τὸ δʼ ἄλλο πᾶν ἀφῶμεν μαλακισθέντες, Plat. Soph. 267a ; ταῦτα πάσχοντες μέλλομεν καὶ μαλακιζόμεθα Dem. 9.35 ; Sp., wie Luc. Hermot. 24 u. A.; auch med., οὐδὲ πρὸς τὸν θάνατον ἐμαλακίσατο Xen. ap. 33. – Auch = kränklich, unpäßlich sein, Arist. H.A. 8.26 u. Sp.; nach Phot. u. a. Gramm. von den Frauen gesagt, wie ἀσθενέω von den Männern, welcher Unterschied sich aber nicht bestätigt findet, vgl. Lobeck zu Phryn. 389.