μεσίτης
μεσίτης, a mediator, umpire, arbitrator
μεσῑτ-ης, ου, ὁ,
- mediator, umpire, arbitrator, PLille 28.11 (iii B. C.), Plb. 28.17.8 (pl.), Ep.Gal. 3.19, etc.; τῶν ὁμολογιῶν D.S. 4.54; θεοῦ καὶ ἀνθρώπων 1 Ep.Ti. 2.5; stakeholder, PStrassb. 1.41.14 (iii A. D.).
- 2 fem. μεσῖτις, ιδος, φιλίας μεσῖτιν τράπεζαν παραθέμενοι Luc. Am. 27; φιλίας μ. ἡδονή ib. 54.
- II in a middle position, of a limb, Gal. 18(2).861.
μεσίτης, ου (ὁ) [ῑ]
1 intermédiaire, DS. 4, 54 ; NT. Gal. 3, 19 ; Hebr. 9, 15 ||
2 arbitre, médiateur, qui intercède, Pol. 28, 15, 8 ; Spt. Job 9, 33 ; NT. 1 Tim. 2, 6.
Étym. μέσος.
μεσίτης, ὁ, der Vermittler, Unterhändler, Friedensstifter, Pol. 28.15.8 ; τῶν ὁμολογιῶν, DS. 4.54 ; NT u. a.Sp., wie Luc. Amor. 48.
Strong 3316
†
an arbitrator, mediator: Ga 3:19; c. dupl. gen. pers., θεοῦ κ. ἀνθρώπων, I Ti 2:5; c. gen. rei, διαθήκης, He 8:6 9:15 12:24; ὁ δε μ. ἑνὸς οὐκ ἔστιν, Ga 3:20 (v. Lft., in l.; and for exx. of this word in π., v. MM, xvi).†
μεσίτης
μεσί_της, ου, ὁ,
μέσος
- a mediator, umpire, arbitrator, Polyb., NTest.