μυνδός
μυνδός, dumb
μυνδός, όν,
- dumb, S. Fr. 1072, Lyc. 1375; μυνδότεροι νεπόδων Call. Fr. 260.
μυνδός, ός, όν, muet, Soph. fr. 914 Dind. ; Call. fr. 260 ; Lyc. 1375.
μυνδός, (μύω, mutus), stumm ; Callim. fr. 260 ; Lycophr. 1375 ; von den Alten abgeleitet von μὴ αὐδῶν ; den Akzent bemerkt Arcad. p. 48.11. Vgl. Casaub. zu Ath. p. 538.