μύχατος
μύχᾰτος [ῠ], η, ον,
- irreg. Sup. of μύχιος, A.R. 1.170, Call. Dian. 68, Ps.-Phoc. 164, AP 9.632; ἔντοσθεν μυχάτοιο δόμου Klio 15.48 (Delph., iii B. C.).
μύχατος, η, ον [ῠᾰ] c. μυχοίτατος, Ps.-Phocyl. 164 ; A. Rh. 1, 170 ; Call. Dian. 68 ; Anth. 9, 632.
Étym. sup. de μυχός ; cf. μεσάτος de μέσος.
μύχατος, unregelmäßiger superl. zu μύχιος, von μυχός, wie μέσατος von μέσος gebildet ; Ap.Rh. 1.170 ; Callim. Dian. 68 ; Opp. Cyn. 3.350 ; Ep.adesp. 472 (IX.632).