νεκροβόρος
νεκροβόρος, corpse-devouring
νεκρο-βόρος, ον,
- corpse-devouring, Cyran. 17.
νεκρο·βόρος, ος, ον, qui dévore les cadavres, Naz. 3, 1264 a Migne.
Étym. ν. βιβρώσκω.
νεκροβόρος, Tote fressend, Sp.