νηοπόλος
νηοπόλος, busying oneself in a temple: a temple-keeper
νηο-πόλος, v. ναοπόλος.
νηο·πόλος, ος, ον, ion. c. ναοπόλος, qui prend soin d’un temple, prêtre ou ministre d’un temple, Hés. Th. 991 ; Man. 4, 427 ; ἡ ν. Anth. 1, 16, prêtresse.
Étym. ναός, πολέω.
νηοπόλος, ion. für ναοπόλος, der sich im Tempel aufhält und beschäftigt, Tempeldiener, Priester, Hes. Th. 991 u. sp.D., ἱερεῖς, Maneth. 4.427.
νηοπόλος
νηός, πολέω
- busying oneself in a temple: a temple-keeper, Hes., Anth.