ξερός
ξερός, ά, όν, sec, seul. dans les locut. ποτὶ ξερὸν ἠπείροιο, Od. 5, 402, ou simpl. ποτὶ ξερόν, Anth. 6, 304 ; ἐπὶ ξερόν, Nic. Th. 704, vers la terre ferme.
Étym. ion. et épq. c. ξηρός.
ξερός, ion. u. ep. = ξηρός, trocken ; ῥόχθει γὰρ μέγα κῦμα ποτὶ ξερὸν ἠπείροιο, Od. 5.402, d.i. gegen das trockene Festland ; einzeln bei sp.D., wie Phani. 7 (VI.304), ποτὶ ξερὸν ἐλθέ.
ξερός
Dry.
Absol. in neut., the dry land, the shore : ποτὶ ξερὸν ἠπείροιο Od. 5.402.