παιδοποιητέον
παιδοποιητέον, one must beget children
παιδοποι-ητέον,
- one must beget children, Arr. Epict. 3.7.19.
παιδοποιητέον, vb. de παιδοποιέω, Arr. Epict. 3, 7, 19 ; Clém. 1, 229 Migne.