παρεμφατικός
παρεμφατικός, indicative
παρεμ-φᾰτικός, ή, όν,
- indicative, προσώπου, πλήθους, A.D. Pron. 63.10, Synt. 68.6; τὰ π. finite verb-forms, opp. ἀπαρέμφατα, D.H. Comp. 5.
παρεμφατικός, ή, όν [φᾰ] qui exprime une modification de sens, Dysc. Synt. 132, 141, etc. ; τὰ παρεμφατικά, DH. Comp. 5, les modes personnels du verbe qui expriment des modifications de sens par la personne et le nombre, p. opp. à l’inf. qui est ἀπαρέμφατος.
Étym. παρεμφαίνω.
παρεμφατικός, [φᾰ], ή, όν, = παρεμφαντικός, gew. bei den Gramm. τὰ παρεμφατικά, die modi finiti des Verbums im Ggstz des Infinitivs, ἀπαρέμφατος, vgl. Dion.Hal. C.V. 5.