πατροπάτωρ
πατροπάτωρ, a father’s father
πατρο-πάτωρ [ᾰ], ορος, ὁ,
- fatherʼs father, Pi. P. 9.82, N. 6.16, A.R. 1.170, IG 12(5).303 (Paros); as title of gods, π. Σάραπις Sammelb. 5802.4 (i A. D.), cf. 1570.4 (i B. C.).
πατρο·πάτωρ, ορος (ὁ) [ᾰτω] aïeul paternel, Pd. P. 9, 144 ; N. 6, 29 ; A. Rh. 1, 170.
Étym. π. πατήρ.
πατροπάτωρ, ορος, ὁ, Vatersvater, Großvater von väterlicher Seite, Pind. P. 9.85, N. 6.16 u. Sp, wie Callicratid. bei Stob. Flor. 85.16.
πατροπᾰτωρ
- 1fatherʼs father Ἀμφιτρύωνος σάματι, πατροπάτωρ ἔνθα οἱ Σπαρτῶν ξένος κεῖτο P. 9.82 ἴχνεσιν ἐν Πραξιδάμαντος ἐὸν πόδα νέμων πατροπάτορος ὁμαιμίου (ὁμαιμίοις coni. Schr.) N. 6.16
πατροπάτωρ
- a fatherʼs father, Pind.