πειραστικός
πειραστικός, tentative
πειρ-αστικός, ή, όν,
- fitted for trying or testing, tentative, ἔστι δʼ ἡ διαλεκτικὴ π. περὶ ὧν ἡ φιλοσοφία γνωριστική Arist. Metaph. 1004b25; ἡ -κή (sc. τέχνη, ἐπιστήμη) as a branch of dialectic, Id. SE 169b25; π. λόγοι ib. 165a39, cf. Gal. 17(2).350; οἱ π. διάλογοι of Plato, as the Euthyphro, Theaetetus, Meno, Ion, Thrasyll. ap. D.L. 3.58 sq. Adv. -κῶς Ascl. in Metaph. 246.9.
πειραστικός, ή, όν, propre à éprouver, à tenter, à rechercher, Arstt. Metaph. 3, 2, 20 ; Thrasyll. (DL. 3, 58) ; subst. ἡ πειραστική (s. e. τέχνη) Arstt. Soph. el. 8, 2, etc. l’art de tâter, de sonder, en dialectique.
Étym. πειράζω.
πειραστικός, zum Versuchen oder Probieren gehörig, Arist. elench. soph. 8.11 u. A.
πειραστικός, ή, όν
πειράζω
- tentative, Arist.