περιβόησις
περιβό-ησις, εως, ἡ, = foreg., in pl., Vett.Val. 230.34, Artem. 1.51.
περιβόησις, εως (ἡ) action de crier tout alentour, d’où bruit, tumulte, Artém. 1, 51.
Étym. περιβοάω.
περιβόησις, ἡ, das Ausschreien, Verschreien, Sp., übh. Lärm, Unruhe, καὶ ταραχαί, Artemid. 2.42.