περιχθών
περι·χθών, όνος (ὁ, ἡ) qui entoure toute la terre, Anth. 9, 778.
Étym. π. χθών.
περιχθών, ὁ, ἡ, rings um die Erde gehend, sie umgebend, ὠκεανός, Conj. Bruncks in Philp. 85 (IX.778, περισχών), – Il. 19.362 war eine alte v.l. γέλασσε δὲ πᾶσα περιχθών, für περὶ χθών, vgl. Schol. Ven.