πεφνεῖν

πεφνεῖν, inf. ao. 2 poét. d’un th. verb. φεν-, tuer, développement d’un th. verb. φα-, tuer, auxquels se rapportent l’ind. ἔπεφνον ou πέφνον, le sbj. πέφνω, le pf. pass. πέφαμαι ou πέφασμαι, et le fut. antér. pass. πεφήσομαι ||

➳ Act. prés. réc. πέφνω, Opp. H. 2, 133 ; 5, 390 ; d’ord. seul. ao. 2 ind. πέφνον, Il. 4, 397 ; 6, 12, etc. ; impér. πέφνε, Od. 11, 453 ; sbj. 3 sg. πέφνῃ, Od. 11, 135 ; Pd. O. 2, 74, etc. ; Soph. O.R. 1497 ; Eur. Andr. 656 ; inf. πεφνέμεν, Il. 6, 180 ; part. πέφνων, avec accent. d’un prés. Il. 16, 827, etc. ; Od. 11, 500. Pass. 3 sg. πέφαται, Od. 22, 54 ; 3 pl. πέφανται, Il. 5, 531 ; inf. πεφάσθαι, Il. 14, 471 ; fut. antér. pass. πεφήσομαι, Il. 15, 140.

Étym. θείνω ; v. aussi *φένω.