πλάνημα
πλάνημα, a wandering
πλᾰν-ημα, ατος, τό,
- wandering, A. Pr. 828; π. ψυχῆς S. OT 727.
πλάνημα, ατος (τὸ) [ᾰν]
1 action d’errer, Eschl. Pr. 828 ||
2 fig. égarement, Soph. O.R. 727.
Étym. πλανάω.
πλάνημα, τό,
1) das Irren, der Irrgang ; ψυχῆς πλάνημα καὶ ἀνακίνησις φρενῶν, Soph. O.R. 727 ; τέρμασῶν πλανημάτων, Aesch. Prom. 830.
2) übertr., der Irrtum, Sp.
1) das Irren, der Irrgang ; ψυχῆς πλάνημα καὶ ἀνακίνησις φρενῶν, Soph. O.R. 727 ; τέρμασῶν πλανημάτων, Aesch. Prom. 830.
2) übertr., der Irrtum, Sp.
πλάνημα
πλάνημα (πλᾰ), ατος, τό,
- a wandering, Aesch., Soph.