πληθυντικός
πληθυντικός, plural
πληθ-υντικός, ή, όν,
- plural, περὶ τῶν ἑνικῶν καὶ π. ἐκφορῶν, title of work by Chrysippus: ὁ π. (with or without ἀριθμός) D.T. 635.30, D.H. Amm. 1.9, A.D. Pron. 11.2, al.; τὰ π. Longin. 23.3; αἱ π. χρήσεις, opp. αἱ ἑνικαί, Ath. 7.299a. Adv. -κῶς in the plural, Str. 9.1.20.
πληθυντικός, ή, όν, qui a la propriété d’augmenter : πλ. ἀριθμός, DH. Thuc. 9 ; Ath. 373c, etc. le nombre pluriel, le pluriel.
Étym. πληθύνω.
πληθυντικός, vermehrend, vergrößernd ; – bei den Gramm. ὁ πληθυντικὸς ἀριθμός = der Plural, daher πλ. = im Plural, in der Mehrzahl, Ggstz ἑνικός, Ath. VII.299a ; – auch adv., Gramm. oft.