πλωτικός
πλωτικός, skilled in seamanship, a seaman
πλωτικός, ή, όν,
- seafaring, Pl. Ax. 368b, Phld. Rh. 1.342 S., Plu. Aud.poet. 2.27b, etc.; π. ἄνθρωποι shipowners, Id. Cat.Mi. 61.
πλωτικός, ή, όν, qui s’adonne à la navigation : οἱ πλωτικοί, Plat. Ax. 368b ; Plut. M. 27b ; les gens de mer ; ὁ πλ. un armateur, un propriétaire de navire, Plut. Cato mi. 61 ||
Sup. -ώτατος, Ath. 9d.
Étym. πλώω.
πλωτικός, zur Schifffahrt, zum Schiffen, Schwimmen gehörig, geeignet, geschickt, οἱ πλ., Seeleute ; Plat. Ax. 368b ; Plut. Symp. 2.1.2, Cat. min. 61 u. a.Sp.
πλωτικός, ή, όν
- skilled in seamanship, a seaman, Plat., Plut.; also a shipowner, Plut.