προσδόρπιος
προσδόρπιος, v. ποτιδόρπιος.
*προσ·δόρπιος, seul. dor. ποτιδόρπιος, ος, ον, propre à un repas, Od. 9, 234, 249 ; A. Rh. 1, 1209.
Étym. πρός, δόρπιον.
προσδόρπιος, zum Vesperbrote, zur Abendmahlzeit gehörig, Od. 9.234, 249, in dor. Form ποτιδόρπιος.
προσδόρπιος : for supper, Od. 9.234 and 249.