προσεκκαίω
προσεκκαίω, set fire to besides
προσεκ-καίω,
- set fire to besides, D.C. 62.17: metaph., inflame or provoke besides, Phld. Lib. p.21 O.; [τινὰς] περὶ τοὺς ἔρωτας Plu. Adul. 2.60e; φιλοτιμίαν Id. Cleom. 2; τὰς ὑπολήψεις Porph. Abst. 2.41:—Pass., S.E. M. 11.179; ταῖς κακοπραγίαις J. BJ 3.9.6.
προσ·εκκαίω (f. -καύσω, ao. προσεξέκηα ou προσεξέκαυσα, etc.) enflammer en outre, acc. DC. 62, 17 ; fig. Plut. Cleom. 2 ; au pass. Sext. M. 11, 179, etc.
προσεκκαίω, (καίω), noch dazu anbrennen, anzünden, DC. 62.17 ; übertr., ἐπιθυμίαν, Plut. Cleom.2 ; u. so pass., S.Emp. adv.gramm. 298 ; προσεκκαυθεὶς τοῖς γεγενημένοις, darüber aufgebracht, Long. 4.16.