προσκυρέω

προσκῠρ-έω and προσ-κύρω [ῡ] (v. infr.), aor. προσέκυρσα,

• reach, arrive at, c. dat., προσέκυρσε Κυθήροις Hes. Th. 198.
• • • • b adjoin, Herod.Med. ap. Orib. 10.5.10; ἕλος παπυρικὸν ὃ προσκυρεῖ (or -κύρει) τῇ λεγομένῃ Βαθείᾳ (place-name) BGU 1121.8 (i B.C.).
    • 2 meet with, τινι Emp. 2.5; ναῦς πέτρῃ π. Thgn. 1361; ἑωυτοῖσι Hp. Praec. 8: c. acc. rei, πάντων ὅσʼ ἐγὼ προσέκυρσʼ ἤδη S. OT 1299 (anap.): reversely, δόμοισι πῆμα προσκυρεῖ betides the house, A. Ch. 13.
    • 3 belong, appertain, or be attached to, D.S. 16.42, Plu. Art. 21; τὰ προσκυροῦντα τούτοις Epist. ap. J. AJ 13.4.9; τὰ προσκύροντα τῷ ἱερῷ OGI 732 (Egypt, ii B.C.), cf. Sammelb. 1567.7 (iii B.C.), 4208.7 (ii B.C.); τῶν οἰκοπέδων -κυρόντων Sardis 7(1).1 i 11 (iv/iii B.C.); προσκύρουσιν πρὸς τὴν κώμην καὶ ἄλλαι κῶμαι ib. 4; οἱ -οντες τόποι PLond. 2.401.28 (ii B.C.); ᾗ ἔχω αὐλῇ -ούσῃ οἰκίᾳ μου BGU 275.6 (iii A.D.).

προσκυρέω, (κυρέω), bis wohin reichen, gelangen, hinzukommen, προσέκυρσε Κυθήροις, Hes. Th. 189 ; widerfahren, bevorstehen, πότερα δόμοισι πτῶμα προσκυρεῖ νέον ; Aesch. Ch. 13 ; Soph. vrbdt ὦ δεινότατον πάντων, ὅσʼ ἐγὼ προσέκυρσʼ ἤδη, von Allem, was ich erfahren, was mich betroffen, Soph. O.R. 1299.

προσκυρέω with imperf. -έκῡρον fut. -κύρσω aor1 -έκυρσα as if from -κύρω

• • • 1to reach, touch, arrive at, c. dat., Hes.
    • 2to meet with, fall upon, τινί Theogn.; also c. acc. rei, ὅσʼ ἐγὼ προσέκυρσʼ Soph.:—reversely, δόμοισι πῆμα προσκυρεῖ woe betides the house, Aesch.