πυραυγής
πυραυγής, fiery bright
πῠραυγής, ές, (αὐγή)
- fiery bright, h.Mart. 6, AP 12.41 (Mel.), Luc. Nav. 5, Nonn. D. 2.536, al.
πυρ·αυγής, ής, ές [ῠ] qui a l’éclat du feu, Hh. 8, 6 ; Anth. 12, 41.
Étym. πῦρ, αὐγή.
πυραυγής, ές, feuerglänzend, H. h. 7.6 u. Sp.; Luc. nav. 5 ; παῖς, Mel. 49 (XII.41); Maneth. 1.112.
πυραυγής
πῠρ-αυγής, ές
αὐγή
- fiery bright, Hhymn., Anth.