πυρκαεύς
πυρκαεύς, fire-kindler
πυρ-καεύς [prob. ᾰ], έως, ὁ,
- fire-kindler, Ναύπλιος π. title of play by S.
πυρ·καεύς, αέως (ὁ) [ᾱ] qui allume le feu, qui embrase, Eschl. et Soph. (Poll. 9, 156).
Étym. π. καίω.
πυρκαεύς, [ᾱ], ὁ, der Feuer Anzündende, Poll. 9.156 ; so hieß eine Tragödie des Aeschylus Προμηθεὺς ὁ π.