σηπτικός
σηπτικός, putrefactive, septic
σηπ-τικός, ή, όν,
- putrefactive, septic, -κὴ κοιλίη digestive stomach, opp. oesophagus, Hp. Anat. 1; τὸ σ. (sc. φάρμακον) Arist. HA 607a22, Thphr. HP 9.16.5; σ. φάρμακον D.S. 4.38: so σηπ-τήριον φ. Hp. Loc.Hom. 38.
σηπτικός, ή, όν :
1 qui engendre la putréfaction, DS. Exc. 492, 49 ; subst. τὸ σ. (s. e. φάρμακον), Arstt. H.A. 8, 29, 3, agent septique ||
2 qui aide à la digestion, Ath. 276d.
Étym. σήπω.
σηπτικός, faul machend, Fäulnis bewirkend ; Medic.; Arist. H.A. 8.29 ; zur Verdauung beitragend, Ath. V.276d.