σιδηροβριθής
σιδηροβριθής, ironloaded
σῐδηρο-βρῑθής, ές,
- iron-loaded, ξύλον E. Fr. 531.
σιδηρο·βριθής, ής, ές [ῐῑ] au fer pesant, en parl. d’une lance, Eur. fr. 535.
Étym. σίδηρος, βρίθω.
σιδηροβριθής, [βρῑ], ές, schwer von Eisen, eisenbelastet, von eiserner Wucht, ξύλον, Eur. Mel. frg. 4 bei Ar. Ran. 1398.