σκυλάκευμα
σκυλάκευμα, a whelp, cub
σκῠλᾰκ-ευμα, ατος, τό,
- whelp, cub, contemptuously of a boy, Epigr. ap. Plu. Apophth. Lac. 2.241a, AP 3.7 (Inscr. Cyzic.).
σκυλάκευμα, ατος (τὸ) [ῠᾰκ] mauvais chien, garnement, Anth. 3, 7 ; 7, 433.
Étym. σκυλακεύω.
σκυλάκευμα, τό, geworfener od. gepflegter Hund, übh. = σκύλαξ, Epigr. Cyzic. 7 (III.7).
σκυλάκευμα
σκῠλάκευμα (ᾰ), ατος, τό,
- a whelp, cub, Anth.