σπάρτινος
σπάρτινος, made of σπάρτος
σπάρτῐνος, ον,
- made of σπάρτος, Cratin. 110; η, ον, Poll. 7.181.
σπάρτινος, η, ον [ῐ] fait de genêt : ἡ σπ. El. N.A. 12, 43, c. σπάρτη ||
➳ Fém. -ος, Crat. (Com. fr. 2, 84).
Étym. σπαρτός.
σπάρτινος, von σπάρτος, aus σπάρτος gemacht ; Cratin. bei Poll. 10.186 ; – ἡ σπαρτίνη = σπάρτη, Ael. H.A. 12.43 ; vgl. Poll. 7.181.