συνυπόκειμαι

συνυπό-κειμαι,

• to be appended also, of a document, τὸ -κείμενον ἄκυρον εἶναι Inscr.Perg. 163 D 12 (ii B.C.); συνυποκείσθω let it be assumed also, Gal. 15.503; underlie at the same time, Jul. Or. 4.133d:—f.l. in Lib. Decl. 4.61.