About Report a problem

Menu

τέτμον

τέτμον, to overtake, reach, come up to, find

τέτμον, and ἔτετμον, Ep. aor. without any pres. in use, used by Hom. in indic. both with and without augm.:—
  • overtake, reach, find, ἔνθʼ ὅ γε Νέστορʼ ἔτετμε Il. 4.293, cf. 6.515, Od. 3.256, al.; ὃν . . γῆρας ἔτετμεν 1.218; οὐκ ἔνδον ἀμύμονα τέτμεν ἄκοιτιν Il. 6.374, cf. Od. 5.58; ὄφρʼ ἔτι . . μητέρα τέτμῃς 15.15; 3 pl. τέτμον A.R. 3.1275; opt. τέτμοιμεν Theoc. 25.61.
      • 2 c. gen., partake of, have allotted one, ὃς δέ κε τέτμῃ ἀταρτηροῖο γενέθλης Hes. Th. 610.

Saved

Recent