τανάχαλκος
τανάχαλκος, of stretched
τᾰνᾰ-χαλκος, ον,
- of stretched (i.e. hammer-wrought) bronze, f.l. (prob. for ταναίχαλκον) in AP 6.306 (Aristo).
τανά·χαλκος, ος, ον [ᾰᾰ] à l’airain allongé, Anth. 6, 306 dout.
Étym. ταναός, χαλκός.
τανάχαλκος, mit langem Eisen, langer eiserner Spitze, poet., bei Suid.