τεΐν
τεΐν [ῑ], Dor. and Ep. dat. sg. of σύ (q.v.).
τεΐν [ῑ] épq. et dor. c. σοί, dat. de σύ, Il. 11, 201 ; Od. 4, 619 ; Oracl. (Hdt. 5, 60, 61).
τεΐν, dor. dat. sing. zu σύ, = σοί, auch ep., wie Hom. Il. 11.201, Od. 4.629, 829 u. sonst ; im Orakel bei Her. 5.60, 61. S. σύ.
τεΐν
See τοι1.
τεΐν : see σύ.