τερεβίνθινος
τερεβίνθ-ῐνος, τερέβινθος, v. τερμίνθινος, τέρμινθος.
τερεβίνθινος, η, ον [θῐ] de térébinthe ou de térébenthine, Xén. An. 4, 4, 13 ; Diosc. 1, 50 ; 5, 39 ; subst. ἡ τερεβινθίνη (s. e. ῥητίνη) Diosc. 4, 154, etc. la térébenthine.
Étym. τερέβινθος.
τερεβίνθινος, vom Terpenthinbaume gemacht, bes. von seinem Harze, χρίσμα Xen. An. 4.4.13.
ἐπίθυμα τῆς πράξεως· ... πεπέρεως λευκοῦ ἀνὰ οὐγκίας βʹ, ... στύρακος τερεβινθίνης ἀνὰ δραχμάς βʹ
ofrenda de la práctica: unas dos onzas de pimienta blanca, unas dos dracmas de estoraque de terebinto