τριτάλας
τριτάλας, thrice-wretched
τρῐ-τάλᾱς [τᾰ], τάλαινα, τάλᾰν,
- thrice-wretched, AP 7.373 (Thall.), 583 (Agath.), etc.
τρι·τάλας, τάλαινα, τάλαν [ῐ, masc. ᾰᾱ, neutre ᾰᾰ] trois fois malheureux, tout à fait malheureux, Eur. Hipp. 739 ; Anth. App. 102, 1, etc.
Étym. τρ. τάλας.
τριτάλας, [λᾱ], -τάλαινα, -τάλαν, das verstärkte τάλας, sehr unglücklich, fem., Eur. Hipp. 739, wie Thall. 5 (VII.373).
τριτάλας
- thrice-wretched, Eur., Anth.