τυχικός
τυχικός, casual, fortuitous
τῠχ-ικός, ή, όν,
- casual, fortuitous, αἰτία Diogenian. Epicur. 4.34; ἐπίπτωσις Phld. Rh. 1.211 S.; τ. περίπτωσις, a term of the Empiric physicians, BKT 3p.29 (i/ii A. D.); τ. εἶδος τῶν ὠφελούντων ἢ βλαπτόντων, opp. φυσικόν, Gal. Sect.Intr. 2; σύμπτωμα Plb. 9.6.5. Adv. -κῶς Id. 28.7.1, D.S. 2.19, Diogenian. Epicur. 4.17.
τυχικός, ή, όν [ῠ] fortuit, accidentel, Pol. 9, 6, 5.
Étym. τύχη.
τυχικός, vom Glück, vom Zufall herrührend, zufällig, σύμπτωμα, Pol. 9.6.5 ; τυχικῶς πως, 28.7.1.