φατειός
φατειός, utterable
φᾰτειός, ή, όν,
- speakable, οὔ τι φατειός unutterable, unspeakable, of horrid objects, Κέρβερος, Φόβος, ὄφιες, Hes. Th. 310, Sc. 144, 161; φάσμα καρτερὸν οὔ τι φ. Menoph.Damasc. ap. Stob. 4.21.7.
φατειός, ά, όν [ᾰ] qu’on peut dire, seul. dans la locut. négat. οὔτι φατειός, indicible, d’où terrible, Hés. Th. 310 ; Sc. 144, 161 ; Ménoph. 6 (Stob. Fl. 65, 7).
Étym. vb. poét. de φημί.
φατειός, poet. = φατέος, οὔτι φατειός, unaussprechlich, unsäglich, erschrecklich, nur Hes. Th. 310, Sc. 144, 161.
φατειός
φᾰτειός, ά, όν
Epic for φατέος
- οὔτι φατειός un- utterable, un- speakable, Hes.