φιλαίτιος
φιλαίτιος, fond of accusing, censorious
φῐλαίτιος, ον,
- fond of bringing accusations, fault-finding, censorious, A. Supp. 485, PAmh. 2.65.22 (ii A. D.); distd. from φιλεπιτιμητής by Isoc. 1.31; πονηρὸν ὁ συκοφάντης . . καὶ φιλαίτιον D. 18.242; opp. εὐγνώμων, X. Mem. 2.8.6; τῷ φ. τῆς ὐμελείας πέρι θεῶν fond of bringing charges of neglect in their case, Pl. Lg. 903a; τὸ φ. censoriousness, Plu. Sol. 25, cf. 2.813a. Adv. -ίως Str. 2.1.41, Poll. 3.139.
- II liable to censure, D. 10.70.
φιλ·αίτιος, ος, ον [φῐ]
1 qui aime à faire des reproches, querelleur, chicaneur, Eschl. Suppl. 485 ; Dém. 307, 24 ; p. opp. à εὐγνώμων, Xén. Mem. 2, 8, 6 ; avec un gén. Plat. Leg. 903a, etc. ; τὸ φιλαίτιον, Plut. Sol. 25, manie de faire des reproches, esprit de chicane ||
2 sujet aux reproches, au blâme, Dém. 150, 9.
Étym. φίλος, αἰτία.
1. graag bekritiserend, altijd vol aanmerkingen op,
2. blootgesteld aan aanklachten:
φιλαίτιος, gern Vorwürfe machend, gern tadelnd, klagend, tadelsüchtig ; λεώς Aesch. Suppl. 480 ; Plat. Legg. X.903a ; Xen. im Ggstz von εὐγνώμων, Mem. 2.8.6 ; Isocr. 1.30 von φιλεπιτιμητής unterschieden.
Bei Dem. 10.70 neben σφαλερός, der Anklage ausgesetzt.
Bei Dem. 10.70 neben σφαλερός, der Anklage ausgesetzt.
φιλαίτιος
φῐλ-αίτιος, ον,
αἰτία
- Ifond of accusing, censorious, Xen., Dem.:— τὸ φ. censoriousness, Plut.
- IIliable to blame or attack, Dem.