φιλοδέσποτος
φιλοδέσποτος, loving one’s lord
φῐλοδέσποτ-ος, ον,
- loving oneʼs lord or master, ἀνδράποδα φ. slaves that hug their chains, cringing slaves, Hdt. 4.142, cf. Com.Adesp. 24.13 D.; φύσει φ. D.S. 17.66; φιλόδουλοι καὶ φιλοδέσποτοι J. BJ 4.3.10; δῆμος φ. Thgn. 849; in good sense, φ. ἀπελεύθερος MAMA 4.336 (Eumeneia); of dogs, Plu. Frat. 2.491c: τὸ φ. Luc. Fug. 16; φ. θεραπεῖαι Ph. 1.474: as Subst., title of plays by Timostratus, AB 80 (where dat. -τῃ), Theognetus, Ath. 14.616a, and Sogenes, IG 2(2).2323.157.
φιλο·δέσποτος, ος, ον [ῐ]
1 qui aime à avoir un maître, qui aime à servir, Thgn. 847 ||
2 qui aime son maître, Hdt. 4, 142 ; en parl. de chiens, Plut. M. 491c ; τὸ φ. Luc. Fug. 16, l’amour pour un maître.
Étym. φ. δεσπότης.
φιλοδέσποτος, seinen Herrn, Gebieter liebend ; Theogn. 847 ; Eur. Ion 709 ; ἀνδράποδα φιλοδέσποτα, die Zwingherren liebende Knechte, Her. 4.142 ; Sp., wie Ael. H.A. 6.62.
φιλοδέσποτος
φῐλο-δέσποτος, ον,
- loving oneʼs lord or master, ἀνδράποδα φ. slaves that hug their chains, Hdt.; δῆμος φ. Theogn.