φλόγεος
φλόγεος, burning, flaming
φλόγ-εος, α, ον, (φλόξ)
- bright as fire, ὄχεα Il. 5.745, 8.389.
- 2 burning, flaming, πυρὸς αὐγαί E. Hec. 1104 (lyr.); φλογέας δαλοῖσι χέρας Id. Tr. 1257 (lyr.); λαμπάδες Ar. Ra. 340 (lyr.).
- 3 inflamed, red, φλόγεαι, = ἐρυθραί, dub. in Hp. ap. Gal. 19.152; v. φλόγιος.
φλόγεος, έα, εον, enflammé, ardent, resplendissant, Il. 5, 745 ; 8, 389 ; Eur. Hec. 1104, Tr. 1257 ; Ar. Ran. 340, etc.
Étym. φλόξ.
φλόγεος, brennend, leuchtend, glänzend ; ὄχεα, von Gold oder andern Metallen, Il. 5.745, 8.389 ; Eur. Hec. 1103, Troad. 1257 ; λαμπάδες Ar. Ran. 340 ; sp.D., wie Nic., Opp.
φλόγεος
[φλογ-, φλόξ.]
App., flashing or sparkling (with bright metal) : ὄχεα Il. 5.745=Il. 8.389.
φλόγεος (φλόξ): flaming, gleaming, Il. 5.745 and Il. 8.389.
φλόγεος, α, ον
φλόξ
- burning, flaming, Il., Eur.