φράγνυμι
φράγνῡμι,
- = φράσσω, κελεύθους φράγνῠτε AP 7.391 (Bass.Loll.); ὁδοὺς φραγνύντες J. AJ 18.9.1:—Med., Ar. Fr. 367, Plu. Phoc. 11, Caes. 24, Sert. 21.
φράγνυμι [ῡ] c. φράσσω, Anth. 7, 391 ; Plut. Cæs. 24, Sert. 21, etc. ||
Moy. m. sign. Ar. fr. 336 ; Plut. Phoc. 11 ||
➳ Act. seul. prés. ind. Anth. 7, 391 ; part. Jos. A.J. 18, 9, 1. Moy. seul. prés. Ar. fr. 336 ; Plut. Cæs. 24, et impf. ἐφραγνύμην, Plut. Phoc. 11.
φράγνυμι, [ῡ], seltnere Nebenform von φράσσω, bes. bei Dichtern ; φράγνυτε κελεύθους Bass. 10 (VII.391); auch in späterer Prosa, wie Plut. Caes. 24.