ἀδιάβολος
ἀδιάβολος, unexceptionable
ἀδιά-βολος, ον,
- = foreg. [ἀδιάβλητος] I, Stoic. 3.153.
- II Pass., unexceptionable, Mon.Ant. 23.60 (Seleucia in Cilicia).
1 libre de calumnia, inmune a la calumnia
ἀδιάβολον δ' εἶναι πάντα τὸν καλὸν κἀγαθόν, ἀπαράδεκτον ὄντα διαβολῆς
2 irreprochable
πίστις
ἀ·διάβολος, ος, ον, non calomnié ou qui ne calomnie pas, Stob. Ecl. 2, 240.
Étym. ἀ, διαβάλλω.
ἀδιάβολος, = ἀπαράδεκτος τῆς διαβολῆς, Steph.