ἀερίοικος
ἀερίοικος, dwelling in air
ἀερίοικος, ον,
- dwelling in air, Eub. 139 (mock heroic).
que vive en el aire
ἀερί·οικος, ος, ον [ᾱ] qui vit en plein air, Eub. (Ath. 113f).
Étym. ἀήρ, οἰκέω.
ἀερίοικος, Eubul. bei Ath. III.113e, in freier Luft wohnend.