ἀκιδνός
ἀκιδνός, weak, feeble, faint
ἀκιδνός [ᾰ], ή, όν, Ep. and Ion.,
- weak, feeble, Hom. only in Od., always in Comp., εἶδος ἀκιδνότερος 8.169, cf. 5.217, 18.130, cf. Nic. Th. 224; later in Posit., δμωαί Man. 2.178: Sup. -ότατον, βέλεμνον Nonn. D. 7.270; insipid, ἔδεσμα Archestr. Fr. 38 B. (s. v.l., καὶ κεδνόν Meineke, Brandt).—Ep. word, also in Hp., ἰατρός Praec. 8: δύναμις Nat.Puer. 30.
1 débil, flojo, endeble
εἶδος ἀκιδνότερος
εἶδος ἀκιδνοτέρη
οὐδὲν ἀκιδνότερον ... ἀνθρώποιο
δύναμις
οὔ τι ... ἄλλο ... ἀκιδνότερόν τε γυναικός
ἔχις ... ἀκιδνότερος κατ' εὖρος
ἀκιδνότατον βέλεμνον
ποταμοὶ σβεστῆρες ἀκιδνοτάτοιο κεραυνοῦ
los ríos son extintores del debilísimo truenoδμῳαί
λογισμός
2 adv. -ῶς débilmente Simpl.in de An.202.36.
•Etim. desc.
ἀκιδνός, ή, όν [ᾰ]
1 faible, chétif, Od. (touj. au compar. 5, 217 ; 8, 169, etc.) ; Hpc. 596, 54, etc. ||
2 en parl. d’aliments, sans saveur, sans goût, Archestr. (Ath. 117a) ||
Cp. -ότερος, Od. (v. ci-dessus) ; sup. -ότατος, Nonn. D. 2, 295 ; 7, 270.
Étym. Étym. obscure, p.-ê. d’orig. pré-grecque.
ἀκιδνός, Hom. nur Kompar., dreimal, Od. 5.217 εἶδος ἀκιδνοτέρη μέγεθός τʼ εἴσαντα ἰδέσθαι, unscheinbarer, unansehnlicher, Apoll. Lex.Hom. 20.10 εὐτελεστέρα, vgl. Scholl.; 8.169 ἄλλος μὲν γάρ τʼ εἶδος ἀκιδνότερος πέλει ἀνήρ, ἀλλὰ θεὸς μορφὴν ἔπεσι στέφει ; 18.130 οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο, hinfälliger, Apoll. l.l. ἐπὶ τοῦ ἀσθενεστέρου ; auch sp.D.; Nonn. auch superlat. 2.295 ; – posit. bei Hippocr.; ἀκιδνὸν ἔδεσμα Archestrat. Athen. III.117a.
ἀκιδνός
In comp. ἀκιδνότερος, -η
App., of less account, less to be regarded Od. 5.217, Od. 8.169, Od. 18.130.
ἀκιδνός , only comp. ἀκιδνότερος: insignificant; οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο, nothing ‘more frail,’ Od. 18.130. (Od.)
ἀκιδνός
Deriv. unknown.
- weak, feeble, faint, Hom. always in the comp., ἀκιδνότερος Od.