ἀμνημόνευτος
ἀμνημόνευτος, unmentioned, unheeded
ἀμνημόνευτος, ον,
- unmentioned, Plb. 2.35.4, Plu. Cam. 29; τὸ μετὰ τὴν ζωὴν ἀ. Phld. Mort. 36; impossible to be remembered, Gal. 8.856; ἐξ ἀ. χρόνου POxy. 1915 (vi A. D.); unheeded, E. IT 1419.
- II Act., = ἀμνήμων, unmindful, D.L. 1.86, Numen. ap. Eus. PE 14.7.
1 no recordado
φόνος
• no mencionado
μὴ παραλιπεῖν ἀμνημόνευτον αὐτό
no dejarlo sin mencionarοὐδὲ ... ταύτας βούλομαι παρελθεῖν ἀμνημονεύτους
οὐ δ' ἀμνημόνευτον αὐτὴν εἶναι θέλων
τὸ γιγνόμενον ... εἰς τὸ ἀγένητον τῷ ἀμνημονεύτῳ καθίστησιν
convierte lo ocurrido en nunca sucedido por no mencionarlo
2 no recordable, imposible de recordar Gal.8.856
• inmemorial
χρόνος
3 que no recuerda, olvidadizo c. gen.
ἀλλοτρίων δὲ κακῶν
ἀ·μνημόνευτος, ος, ον :
I pass.
1 non mentionné, Pol. 2, 35, 4 ||
2 oublié, Eur. I.T. 1419 ||
II act. oublieux de, gén. DL. 1, 86.
Étym. ἀ, μνημονεύω.
1. onvermeld:
2. vergetend,
ἀμνημόνευτος, 1) unerwähnt, Eur. I.T. 1319 ; Pol. 2.35 ; Dion.Hal. 3.67 -τόν τι παρελθεῖν, unerwähnt lassen.
2) uneingedenk, Diog.L. 1.86.
2) uneingedenk, Diog.L. 1.86.
ἀμνημόνευτος
- unmentioned, unheeded, Eur.