ἀμφισβητητέον
ἀμφισβητητέον, one must argue against
ἀμφισ-βητητέον, verb. Adj.
- one must argue against, τοῖς εἰρημένοις Arist. EN 1113b17; cf. ἀμφισβητέω I.4.
hay que contradecir c. dat.
εἰρημένοις
ἀμφισβητητέον, vb. d’ἀμφισβητέω, Arstt. Nic. 3, 7.