ἀμόθεν
ἀμόθεν, att. ἁμόθεν [ᾰ] adv. de quelque côté ; d’ord. ἁ. γε, Od. 1, 10 ; ἁ. γέ ποθεν, Plat. Gorg. 492d ; rar. ἁ. seul. Opp. C. 1, 401.
Étym. ἀμός, -θεν.
ἀμόθεν, att. ἁμόθεν, irgendwoher, Hom. einmal, Od. 1.10 τῶν ἁμόθεν γε, θεὰ θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν, = ἀπό τινος μέρους τούτων, von irgendeinem Punkte dieser Begebenheiten anfangend, Scholl. u. Apoll. Lex.Hom. 28.16, EM. 95.22 Hesych. s. v.; – ἁμόθεν γέ ποθεν Plat. Legg. VII.798b, von woher es auch sei, wie Gorg. 492d (Schol. ὅπως δήποτε); vgl. Opp. C. 401.