ἀνεξάλειπτος
ἀνεξάλειπτος, indelible
ἀνεξ-άλειπτος [ᾰλ], ον,
- indelible, Isoc. 5.71, Plu. Lib.educ. 2.1b, PHolm. 22.43, cf. 1.12. Adv. -τως Hsch.
I
1 imborrable, indeleble
τιμαί
τὰ τῆς δυσγενείας ὀνείδη
μνήμη
• indestructible, imperecedero
τὰ σπέρματα τῆς ἀρετῆς
2 carente de absolución
μὴ ἀφῇς ἀνεξάλειπτον ἁμαρτίαν
II adv. -ως imperecederamente
φιλείτω με
ἀνεξάλειπτος, unauslöschlich, τιμή Isocr. 5.71 ; ὀνείδη Plut. ed.lib. 1. – In B.A. 392 Erklrg von ἀναπόνιπτος.
ἀνεξάλειπτος
ἐξαλείφω
- indelible, Isocr., Plut.