ἀνουθέτητος
ἀνουθέτητος, unwarned, unadmonished
ἀνουθέτητος, ον,
- unwarned, unadmonished, Isoc. 2.4, D. Ep. 3.11.
- 2 that will not be warned, Men. Mon. 49, Plu. Aet.Gr. 2.283f.
1 que no admite consejos
ἀνουθέτητοι διατελοῦσιν
λόγοι
• de ahí
ἀνουθέτητόν ἐστιν ἡ παρρησία
θάλασσα
2 incurable
νόσος
3 inexorable
ἡ θεία τε καὶ ἀ. ὀργή
4 subst. τὸ ἀ. lo incorregible Plu.2.283f.
ἀ·νουθέτητος, ος, ον :
1 non blâmé, non averti, Isocr. 15c ||
2 qui ne souffre pas d’avertissement ou de réprimande, Dém. 1477, 14.
Étym. ἀ, νουθετέω.
ἀνουθέτητος, ungewarnt, Isocr. 2.4 ; der sich nicht warnen läßt, Dem. ep. 3 ; Clem.Al.; παρρησία Man. monost. 49.