ἀντιπαρατάσσομαι

1 milit. disponerse en orden de batalla para hacer frente c. dat. ἀλλήλοις Th.6.98, αὐτῷ X.HG 1.3.5, παμπληθέσι τῶν ἱππέων τάξεσιν X.Ages.1.30, τῇ προσβολῇ τῶν μηχανημάτων Plb.21.27.1, σφῖσιν D.C.Epit.8.19.1

• abs. Th.1.48, 1.63, X.HG 4.3.12, 7.4.24, D.C.40.28, 41.59.2, ἀπὸ τοῦ ... ἀντιπαραχθέντος en orden de combate frente a los enemigos Th.5.9, tb. no milit., de un coro, Phld.Mus.1.35.37

• alinear c. ac. οἱ Ἕλληνες ἀντιπαρετάξαντο φάλαγγα X.An.4.8.9.

2 fig. hacer frente, enfrentarse, oponerse c. dat. ἀντιπαρετάττετο δὲ πᾶσι τούτοις τὸ κατὰ ψυχὴν χαῖρον a todos éstos (dolores) se oponía la alegría del alma Epicur.Fr.[52] 4, c. πρός y ac. πρὸς τὴν τούτων ἀσελγείαν Aeschin.3.257, abs. Men.Fr.451.12, λίαν ἀντιπαρατεταγμένοι de un auditorio hostil, Corn.Rh.p.360, de un amante que se resiste a Eros, Ach.Tat.2.5.2

• en v. act. mismo sent. (πόλις) βασιλεῦσιν ἀντιπαρατάσσουσα LXX l.c., cf. A.Mart.5.1.20, PSI l.c.

• disponer en contra c. ac. ἀντιπαρέτασσε δὲ στύλους ἑδραίους A.Mart.5.1.6.