ἀπεργαστικός
ἀπεργαστικός, fit for finishing, causing
ἀπεργ-αστικός, ή, όν,
- fit for finishing, effecting, causing, c. gen., Pl. R. 527b, Epicur. Sent. 26, Phld. Rh. 1.345 S., S.E. M. 4.4, etc.: ἡ -κή (sc. τέχνη) the art of making, τινός Pl. Epin. 975c.
1 productor, que ocasiona, causante c. gen.
φιλοσόφου διανοίας
βλάβης
τῶν αὐτῶν
τῆς ὑγιείας
ἀρχὴ ... τῆς τῶν ἄλλων ἀριθμῶν ἀπεργαστικὴ συστάσεως
ἡ ἀ. τοῦ ... ὑγροῦ δύναμις
2 subst. ἡ ἀ. fabricación c. gen.
σκευῶν πάντων
ἀπεργαστικός, ή, όν, qui peut produire, gén. Plat. Rsp. 527b ; ἡ ἀπεργαστική (s. e. τέχνη) Plat. Epin. 375d, l’art de produire, d’achever.
Étym. ἀπεργάζομαι.
ἀπεργαστικός, bewirkend, hervorbringend, Plat. Rep. VII.527b ; ἡ σκευῶν ἀπεργαστική, sc. τέχνη, = ἀπεργασία, Epinom. 975b.
ἀπεργαστικός
ἀπεργάζομαι
- fit for finishing, causing, c. gen., Plat.