ἀρκούντως
ἀρκούντως, contr. for ἀρκεόντως (q. v.).
adv. sobre el part. pres. de ἀρκέω q.u. bastante, suficientemente
τῷδε δ' ἀ. ἔχει
éste ya tiene suficienteτοῦ βίου ἀ. ἔχειν
tener suficientes medios de vidaἐδίδοτο ἀ.
ἀ. ἐρεῖν
ἀ. χρώμενος
ἀ. ... ἀκηκοέναι
ἀ. ... ποδώκης
de pies bastante ágilesλέγεται ... ἀ.
ἀ. τ' ἂν ἐγκωμιάζοιμεν
ἀ. ηὔχθω
ἀρκούντως, adv. d’une manière suffisante, Eschl. Ch. 892 ; Thc. 1, 22 ; ἀ. ἔχει, Eur. Hec. 318 ; Pol. 2, 37, 6, il suffit ||
➳ Non contr. ἀρκεόντως, Ps.-Plut. V. Hom. 7.
Étym. ἀρκέω.
ἀρκούντως, hinreichend, zur Genüge, Aesch. Ch. 879 ; Eur. Rhes. 499 ; Thuc. 1.22 ; ἀρκούντως ἔχει, es ist genug, Pol. 2.37.6, wie Eur. Hec. 318.