ἀτυχής
ἀτυχής, luckless, unfortunate
- unfortunate, Antipho 2.2.1 (Sup.); οὐ γὰρ οὕτως ἄφρων οὐδʼ ἀ. εἰμι D. 3.21; euphem., ἀ. γενέσθαι ‘get into trouble’, Pl. Lg. 905a: late acc. fem. ἀτυχήν Annales du Service 22.10 (i B.C./i A.D.). Adv. -χῶς Isoc. 12.15: Sup. -έστατα Longin. 33.5.
- II missing, without share in, τινός Ael. NA 11.31, Max.Tyr. 20.5.
I
1 infortunado, no favorecido por la suerte de pers.
ἀτυχέστατος ... τῶν πάντων ἀνθρώπων
οἱ ... τῶν αἰχμαλώτων ἀτυχέστατοι ἦσαν
οὐ γὰρ οὕτως ... ἀτυχής εἰμ' ἐγώ
Θηβαῖοι
ἄλλος ἀτυχὴς γενόμενος
ἄνθρωπος
ἀκανθοβάται
σοι δοκῶ ... ἀτυχής τις εἶναι
ἀτυχὴς ὁ μέλλων γαμεῖν
μέθυσος
εὐνοῦχος
• de abstr.
ἔρωτος ἀτυχοῦς ὑπόμνημα
ὀμωνυμία
• neutr. plu. como adv. ἀτυχέστατα del modo más desafortunado
πίπτουσιν ἀ.
caen en los defectos más desafortunados
2 perjudicial, dañino
ἤ τι ἄλλο ἀτυχέστερον καὶ ταπεινότερον
o algo aun más dañino y ruin (que una zorra)
II que no tiene parte en c. gen.
οὔτε γὰρ τὸ φιλεῖν ἡδονῆς ἀτυχές
III adv. -ῶς infortunadamente, sin tener la suerte de lado
οὕτως ἀ. φέρομαι παρ' αὐτοῖς
πίπτειν ἀ.
- luckless, unfortunate, Dem., etc.